الماس سختم من

که با چکش نمی‌شکنم و نه با قلم تراشیده می‌شوم

بزن، بزن مرا که من از آن نخواهم مرد

همچون ققنوسم من

که از مرگ خود زندگی باز می یابد

و از خاکستر خود می‌زاید

بکُش، بکُش مرا که من از آن نخواهم مُرد.

ازکتاب ژان کریستف، ترجمه م. به آذین

ديشب تمام ابرها را گريه کردم

در حسرت امروز و فردا گريه کردم

رفتي و پرواز پرستو گونه ات را

در سوگ فرداي غزل ها گريه کردم

مانند گل هاي شقايق داغ عشقت

مي زد به زخم کهنه ام تا گريه کردم

رفتي خدا حافظ  تو را چشم انتظارم

دور از تو من تنهاي تنها گريه کردم

من اکنون احساس می کنم،

بر تل خاکستری از همه آتش ها و امیدها و خواستن هایم،

تنها مانده ام.

و گرداگرد زمین خلوت را می نگرم.

و اعماق آسمان ساکت را می نگرم.

و خود را می نگرم.

و در این نگریستن های همه دردناک و همه تلخ،

این سوال همواره در پیش نظرم پدیدار است،

و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر

که تو این جا چه می کنی؟

امروز به خودم گفتم:

من احساس می کنم،

که نشسته ام زمان را می نگرم که می گذرد.

همین و همین.

دکتر علی شریعتی