رفته بودم سر حوض
تا ببينم شايد
عکس تنهايي خود را در آب
آب درحوض نبود!

ماهيان مي گفتند:

«هيچ تقصير درختان نيست
ظهر دم کرده ی تابستان بود
پسر روشن آب
لب پاشويه نشست
و عقاب خورشيد
آمد او را به هوا برد که برد

به درک راه نبرديم به اکسيژن آب
برق از پولک ما رفت که رفت
ولي آن نور درشت
عکس آن ميخک قرمز در آب
که اگر باد مي آمد دل او
پشت چين هاي تغافل مي زد
چشم ما بود
روزني بود به اقرار بهشت

تو اگر در تپش باغ خدا را ديدي
همت کن
و بگو ماهي ها
حوضشان «بي آب» است»

باد مي رفت به سر وقت چنار
من به سر وقت خدا مي رفتم...

سهراب سپهری

من نه خود می‌روم او مرا می‌کشد
کاه سرگشته را کهربا می‌کشد

چون گریبان ز چنگش رها می‌کنم
دامنم را به قهر از قفا می‌کشد

دست و پا می‍زنم می‌رباید سرم
سر رها می‌کنم دست و پا می‌کشد

گفتم این عشق اگر وا گذارد مرا
گفت اگر وا گذارم وفا می‌کشد

گفتم این گوش تو خفته زیر زبان
حرف ناگفته را از خفا می‌کشد

گفت از آن پیشتر این مشام نهان
بوی اندیشه را از هوا می‌کشد

لذت نان شدن زیر دندان او
گندمم را سوی آسیا می‌کشد

سایه او شدم چون گریزم از او
در پی‌اش می‌روم تا کجا می‌کشد.

دگر آنشب است امشب كه ز پی سحر ندارد

من و یار و آن دعاها كه یكی اثر ندارد

من و زخم تیز دستی كه زد آنچنان به تیغم

كه سر افتاده بر خاك و تنم خبر ندارد

................

همه زهر خورده پیكان خورم و رطب شمارم

چه كنم كه نخل حرمان به از این ثمر ندارد

ز لبی چنان كه بارد شكرش ز شكرستان

همه زهر دارد اما چه كند شكر ندارد

به هوای بال مرغان همه بالها گشوده

به شكنج دام مرغی چه كند كه پر ندارد

.

بكش و بسوز و بگذر منگر به این كه عاشق

بجز اینكه مهر ورزد گنهی دگر ندارد

می وصل نیست وحشی به خمار هجر خو كن

دزد خواب
كه خواب از چشمان كودك دزديد؟

بايد بدانم.

مادر كوزه را تنگ در بغل ‏گرفت و رفت از روستاى همسايه آب ‏بياورد.
نيمروز بود. كودكان را زمان بازى به ‏سرآمده بود، و اردك‏ها در آبگير، خاموش بودند.
شبان در سايه انجيربُن هندى به خواب فرو شده‏ بود.
دُرنا آرام و مؤقر در مرداب ِانبه‏ استان ايستاده‏ بود.
در اين ميان دزد خواب آمد و خواب از چشمان كودك ربود و جَست و رفت.
مادر چون بازگشت كودك را ديد كه سراسر اتاق را گشته‏ است.
كه خواب از چشمان كودك ما دزديد؟ بايد بدانم. بايدش يافته دربند كنم.
بايد به آن غار تاريك كه جوباره‏ ئى خُرد از ميان سنگ‏هاى سائيده و عبوسش به نرمى روان ‏است نگاهى ‏بيافكنم.
بايد در سايه خواب آلوده بَكوله‏ زار جست‏وجوكنم، آنجا كه كبوتران در لانه‏ هاشان قوقو مى‏كنند و آواز خلخال‏هاى پريان در آرامش شب‏هاى ستاره ‏ئى به‏گوش ‏مى‏رسد.
بيگاهان به خاموشى زمزمه ‏گر جنگل خيزران كه شبتابان روشنى خويش را به ‏عبث در آن تباه‏ مى‏كنند نگاهى خواهم افكند و از هر آفريده كه ببينم خواهم پرسيد «آيا كسى مى‏تواند به من بگويد كه دزد خواب كجا زندگى مى‏كند؟»
كه خواب از چشمان كودك دزديد؟

بايد بدانم.

اگر به چنگم‏ بيفتد درس خوبى به او خواهم ‏داد.
به آشيانش شبيخون خواهم‏ زد كه ببينم خواب‏هاى دزدى را كجا انبارمى‏كند.
همه را غارت كرده به خانه مى‏آورم.
دو بالَش را سخت مى‏بندم و كنار رودخانه رهاش‏ مى‏كنم كه با يكى نى در ميان جگن‏ها و نيلوفرهاى آبى، به‏بازى، ماهى‏گيرى‏كند.
شامگاهان كه بازار برچيده شود و كودكان روستا در دامان مادران‏شان بنشينند، آن‏گاه مرغان شب ريشخندكنان در گوش او فريادمى‏كنند:
                «حالا خواب كه را مى‏دزدى؟»

1

می خواستم ستاره بچینم

دستم نمی رسید

با دستان ات

به آسمان رفتم

عجب ارتفاعی دارد عشق!

2

كاش گل های مصنوعی

از تشنگی دشت های شقایق

خبر داشتند

  3      

در میهمانی نگاه ات

یك حبه بوسه ام

قهوه چشمان ات را آنقدر شیرین كرد

كه به سرفه افتادم

4

از سقف خاطرات ام

یاد تو چكه می كند

وای اگر بند بیایی

5

بهار

با مهربانی به تسلای دل ام آمد

وقت رفتن

خزان زده بود